Zo de roep, zo de echo

Achtereenvolgens rijden het erf op: een busje met twee schilders die onderhoudswerk komen plegen, een busje met twee mannen voor de schoonmaak van het houtwerk buiten, een busje met drie schoonmakers voor de ‘gewone’ schoonmaak, een auto met nog weer een schoonmaakmedewerker en een fiets met een vrijwilliger die een nieuwe versterker komt installeren.

Ik snap er werkelijk helemaal niets van. Zoveel aandacht en werk als er in een eenvoudige groepsaccommodatie gaat zitten. Alsof het een gigantisch huis zou zijn.

Of misschien moet ik het van de andere kant bekijken? En loopt het hier als een trein omdat we zoveel aandacht en liefde in het huis stoppen?

‘Zo de roep, zo de echo’ las ik laatst.

Mooie spreuk. Die in het geval van ZeeVELD ook zeker klopt.

Een komma, geen punt

Wat heeft iemand dat ooit knap bedacht. Zo’n korte maar krachtige uitdrukking, een refrein bijna, om duidelijk te maken dat de verwerking van het Nederlandse slavernijverleden een proces is en geen gelopen race. En wat zouden we erbij gebaat zijn om zowel karakterisering als inzicht, een op een in onze eigen levens te integreren. Klik en lees verder

Lees verder »

Ik, wie ben ik?

Bouwen we een huis, we beginnen bij het begin. Tegen alle wetten van de zwaartekracht in, beginnen we met ons levenshuis bij het dak. Niet bij de vraagtekens, maar bij de uitroeptekens van ons bestaan. Klik op de afbeelding om verder te lezen

Lees verder »

Van zelfbeeld tot levensuitdrukking

Wat het Liber leren zo lastig kan maken: bewust breekt het je zelfbeeld af. De Pietje of Marietje waar je zo hard aan gebouwd hebt. Toch: wie zich geroepen voelt meer levensuitdrukking dan zelfbeeld te zijn, laat zich neerhalen.

Lees verder »