Over opbloeien en verzachten

Hebben opbloeien en verzachten met elkaar te maken? Volgt het een uit het ander of het ander uit het een? Je zou het bijna gaan denken.

Jaar na jaar na jaar omringden we huis en tuin met eindeloze aandacht en liefde, en net nu alles glanst en straalt als nooit tevoren, een staat van ‘af’ heeft bereikt, stelt tuinman Jan voor om enkele strakke lijnen in de boomgaard in te ruilen voor een losser, vloeiender, ‘zachter’ indeling. En dan niet omdat hij daar nou zo’n ‘zin in had’ maar omdat de tuin zelf het aangaf: een aantal appel- en perenbomen had z’n tijd gehad; was eraan toe ruimte te maken voor heesters met eetbare bloemen en bloeiend gras.

En zo is het alsof de buitenwereld weerspiegelt wat zich de afgelopen 15 jaar in mijn innerlijk voltrok. Ongemerkt maakten rechte lijnen daar plaats voor een speelser, zachter, wendbaarder indeling. Of nee, het ligt genuanceerder. De rechte én de kromme lijn, het hokje én de ruimtelijkheid, de voorspelbaarheid en het avontuur: beetje bij beetje durfde mijn hart het ‘én, én’ te gaan verwelkomen in plaats van het óf, óf.

Zoals Benedictus het vaststelde, zo werkt het dus ook: ‘naarmate men voortgang maakt in het monnikenleven en in het geloof, verruimt zich het hart’.

Amarillo by Morning

Te blijven voortbewegen, wat er ook gebeurt, dát is de kunst. Niet: een enkel akkoord te zijn, maar alle coupletten te durven gaan belichamen van het lied dat in je woont…

Lees verder »

Een komma, geen punt

Wat heeft iemand dat ooit knap bedacht. Zo’n korte maar krachtige uitdrukking, een refrein bijna, om duidelijk te maken dat de verwerking van het Nederlandse slavernijverleden een proces is en geen gelopen race. En wat zouden we erbij gebaat zijn om zowel karakterisering als inzicht, een op een in onze eigen levens te integreren. Klik en lees verder

Lees verder »