‘Look Mickey’

Het heilige muurtje in de kapel van ZeeVELD, heeft gezelschap gekregen van Roy Lichtenstein. Een afbeelding van zijn schilderij waarop Donald Duck vol trots een enorme vis aan de haak denkt te slaan: zich zelf.

‘Wat levert Liber me op?’ wordt weleens gevraagd. Zie hier het antwoord. Zicht. Een open oog voor de mate waarin we eerst zelf ons geluk of ongeluk definiëren, om vervolgens aan het duwen en trekken te slaan om wat ons overkomt – de wil van het leven voor ons – passend te krijgen binnen ons zelf bedachte kader – onze wil voor het leven.

Als we zeggen: ‘oh, wat ben ik toch gelukkig’, of ‘oh, wat ben ik toch ongelukkig’, zeggen we eigenlijk zoveel als: ‘oh wat heerlijk dat mijn wil wet is’. Of juist: ‘wat vervelend toch dat het leven niet doet wat ik wil’.

‘Look Mickey, I’ve hooked a big one!!’ Zolang we aan de kraan van ons eigen zelfbesef staan, zijn ‘spirituele ontwikkeling’ of ‘persoonlijke groei’ andere woorden voor zelfkieteling.

 

Related > , ,

Wie een kuil graaft

Ooit wil ik nog eens een boek schrijven over tegeltjeswaarheden. Of misschien een serie retraites organiseren, daarop gebaseerd. Vandaag aan de beurt: ‘wie een kuil

Lees verder »

Van zelfbeeld tot levensuitdrukking

Wat het Liber leren zo lastig kan maken: bewust breekt het je zelfbeeld af. De Pietje of Marietje waar je zo hard aan gebouwd hebt. Toch: wie zich geroepen voelt meer levensuitdrukking dan zelfbeeld te zijn, laat zich neerhalen.

Lees verder »

Om wat de stilte baart

Stil te worden is als vrouw te worden. En moeder. Een en al bereidheid om ieder woord te beminnen en te ontvangen; vervolgens onbeweeglijk te wachten en tenslotte te baren: het levengevende woord. En weer. En nog weer eens.

Lees verder »